எனது சிறுகதை (1)

À¢ï͸û

          §¿üÈ¢Ã× «ÅÉÐ ¨¸Â¢ø «Åû þÃñÎ ¦Ã¡ðÊò Ðñθ¨Ç ¾¢½¢ò¾¢Õó¾¡û. ¬§È ÅÂÐ ¿¢ÃõÀ¢Â ¾í¨¸ ±ý Á£Ð இùÅÇ× À¡ºõ ¨Åò¾¢Õ츢ȡளே. þô§À¡¦¾øÄ¡õ «õÁ¡ ܼ ¾ý¨É þôÀÊ ¸ÅÉ¢ôÀÐ þø¨Ä§Â. §ºÐÅ¢ý ¸ñ¸û §Äº¡¸ô ÀÉ¢ò¾É.

          ¦Ã¡ðʨ ¾ÉìÌì ¦¸¡ÎòРŢðÎ Ð÷¸¡ þýÚ ¸¡¨Ä¢ø ±ýÉ º¡ôÀ¢ட்டிருப்பாû? 

          Àì¸ò¾¢ø «Á÷ó¾¢Õó¾ சங்கரனின் ¨¸ì¸Ê¸¡Ãò¨¾ µÃì¸ñ½¡ø ¸ÅÉ¢ò¾¡ý. ´ýÀ¾¡¸¢ þÕó¾Ð. Ð÷¸¡ þó§¿Ãõ Àº¢Â¡È¢ þÕôÀ¡Ç¡? §Å¨ÄìÌ §À¡Å¾üÌ ÓýÒ «õÁ¡ «ÅÙìÌ ²¾¡ÅÐ ¦¸¡Îò¾¢ÕôÀ¡ளா? §¿üÚõ «õÁ¡×ìÌ ºÃ¢Â¡É «Ê. þÃÅ¢ø ¦ÅÌ §¿Ãõ Å¢ÍõÀ¢ì¦¸¡ñ§¼ þÕó¾¡û. ¸¡¨Ä¢ø ¾¡É¡¸§Å ±ØóÐ ÀûÇ¢ìÌ ¸¢ÇõÒ¸¢ýÈ §À¡Ð ܼ ¸ÅÉ¢ò¾¡ý, ÁüÈ ¿¡ð¸¨Ç Å¢¼ இன்று «Åû ¦Ã¡õÀ×õ ÐÅñÎ ¾¡ý §À¡Â¢Õó¾¡û.

          தன் வகுப்பு மேசை மீதிருந்த ¸½¢¾ô Òò¾¸òதில் §ºÐவின் கண்கள் பதிந்திருந்த போதிலும் ±ñ½í¸û ±ýɧš Å£ð¨¼Ôõ ¾í¨¸¨ÂÔõ ÍüÈ¢ ÍüÈ¢ ¾¡ý Åó¾É. âø ¾ñ¼Å¡ÇòÐìÌô Àì¸ò¾¢ø þÕ츢ýÈ ÀòÐ Ìʨº¸Ç¢ø ´ýÈ¡¸ þý§È¡ ¿¡¨Ç§Â¡ ±ýÚ þÕ츢ȧ¾, «¨¾î ÍüÈ¢ ¾¡ý «ÅÉÐ ±ñ½í¸û ±ô¦À¡ØÐõ §À¡Ä þýÚõ ÍÆýÈÉ.   

          ¾¢Ë¦ÃÉ ¾¨Ä¢ø ÀÄÁ¡É ´ரு குðÎ! «Åý ±¾¢÷À¡÷츧Šþø¨Ä. «ÄȢŢð¼¡ý. சாந்தா ËîºÃ¡ø þùÅÇ× ÀÄÁ¡¸க் குð¼ ÓÊÔÁ¡? ÅÄÐ ¨¸Â¡ø ¾¨Ä¨Â «Øó¾ §¾öò¾¡ý, «ô§À¡¾¡ÅÐ ÅÄ¢ குறையாதா. ²ü¦¸É§Å ÜÉ¢ìÌÚ¸¢ô §À¡யிருந்¾ ¯¼õÒ þýÛõ ºüÚ ÌÚ¸¢ô§À¡ÉÐ. ¬È¡õ ÅÌôÒ ¦¾¡¼í¸¢Â þó¾ ãýÚ Å¡Ãí¸ÙìÌû þôÀÊ µ÷ «Ê¡? ¬º¢Ã¢¨Â ÅÌôÒìÌû Å󾨾 ¸ÅÉ¢ì¸Å¢ø¨Ä§Â, §ºÐ ¾ý¨É§Â ¦¿¡óÐ즸¡ñ¼¡ý. «Å÷ Åó¾Ðõ ÁüÈ Á¡½Å÷¸û ¸ôº¢ôபென்È¡¸¢Å¢¼ ¾¡ý ÁðÎõ ¸É×ĸò¾¢ø þÕóРŢ𧼡§Á¡?

          ¿¡üÀòÐ ãýÚ Á¡½Å÷¸û ¯ûÇ «ó¾ ÅÌôÀ¨È¢ø ¸¨¼º¢ þÕ쨸¢ø ºýɧġÃÁ¡¸ «Á÷ò¾ôÀðÊÕôÀÅý §ºÐ. ¦ºýÈ ÅÕ¼õ ³ó¾¡õ ÅÌôÒ Àâð¨ºÂ¢ø º¢ÈôÒò §¾÷ ¦ÀüÈÅ÷¸û ÁðΧÁ þó¾ ÅÕ¼õ þó¾ 6 ஊதா ÅÌôÀ¢ø þÕó¾É÷. «¾¢ø ´ÕÅý ¾¡ý §ºÐ. ÅÌôÀ¢லிÕìÌõ ÁüÈÅ÷¸û «ó¾ô Àð¼½ò¾¢ý ¦Àâ þ¼òÐô À¢û¨Ç¸û. À¢Ãò¾¢§Â¸ 'Êäºý' ÅÌôÒ, «Æ¸¢Â Å£Î, §Å¨Ä측â ±É þÕôÀÅ÷¸û. þÅ÷¸ÙìÌ Áò¾¢Â¢ø ÒÈõ§À¡ìÌ ¿¢Äò¾¢ø ¸ð¼ôÀð¼ Ìʨº Å£ðÊø ź¢ìÌõ þÅý º¢Èó¾ Á¡½Å÷¸Ùû ´ÕÅÉ¡¸ þÕôÀÐ ¬º¢Ã¢Â÷¸û «¨ÉÅÕìÌõ ¬îºÃ¢Âõ ¾Õõ ´Õ Å¢„Âõ ¾¡ý.  

          சாந்தா Ëîº÷ þýÉÓõ ¯Ãì¸ §Àº¢ì¦¸¡ñÎ ¾¡ý þÕó¾¡÷. ¦ºýÈ ÅÕ¼õ «Ãº¡í¸ப் Àâð¨ºÂ¢ø ÓôÀÐ Á¡½Å÷¸û ³óÐ ²ì¸û Å¡í¸¢ Å¢ð¼¡÷¸Ç¡õ. Á£ñÎõ ¿¢¨É× ÀÎò¾¢ÂÅ÷, "«¨¾Ôõ Å¢¼ ¿£í¸û º¢ÈôÀ¡¸ ¦ºö §ÅñÎõ. þó¾ ÅÕ¼õ þýÛõ «¾¢¸Á¡§É¡÷ ² ¸¢§Ãð Å¡í¸§ÅñÎõ. «ô§À¡Ð ¾¡ý ÀûÇ¢ìÌ ¿øÄ ¦ÀÂ÷, ¾¨Ä¨Á ¬º¢Ã¢ÂÕìÌõ Á¸¢ú¡¸ þÕìÌõ," ÅÆì¸õ §À¡Ä ¦º¡øŨ¾ þýÚõ ¦º¡øĢ즸¡ñÊÕó¾¡÷. ÀÄ Ó¨È §¸ð¼Ð ¾¡ý. ¯îºó¾¨Ä¢ø ºüÚ ÓýÒ ²üÀð¼ ÅÄ¢ þýÉÓõ ¯¼¨ÄÔõ, Áɨ¾Ôõ ÅÕò¾ ¦º¡ýɨ¾§Â þýÚ Á£ñÎõ §¸ðÀÐ «ÅÛìÌ ±Ã¢îºÄ¡¸ þÕó¾Ð.

          þó¾ ÅÄ¢§Â þôÀÊ þÕ츢ȧ¾. «õÁ¡ Å¡Ãò¾¢ø ¿¡ýÌ Ó¨È¡ÅÐ «ôÀ¡Å¢¼õ «Ê Å¡í̸¢È¡ளே «ÅளுìÌ ±ôÀÊ þÕìÌõ?

           ÅÌôÒ Á¡½Å÷¸û «¨ÉÅÕõ «ý¨È À¡¼ò¨¾ ±Ø¾ ¬ÃõÀ¢òРŢð¼¡÷¸û. §ºÐÅ¢ý ¨¸¸û ÀÃÀÃò¾É. þÉ¢§Áø «Ê§Â Å¡í¸ìܼ¡Ð, «Ð×õ Á£ñÎõ சாந்தா ËîºÃ¢¼õ «Ê§Â Å¡í¸ìܼ¡Ð.  அரசாங்கப் Àâð¨ºÂ¢ø ±øÄ¡ À¡¼í¸Ç¢Öõ ² ¸¢§Ãð Å¡í¸¢ «Åâ¼õ À¡Ã¡ðÎ ¦ÀÈ §ÅñÎõ. ÅÄ¢¨Â ºüÚ ÁÈó¾ÅÉ¡¸, þÃñ§¼ «íÌÄ ¯ÂÃò¾¢ø þÕó¾ ¦Àýº¢Ä¡ø ÐÊô§À¡Î ±Ø¾ ¬Âò¾Á¡É¡ý. ÁüÈÅ÷¸û Å¢¨Ä ¯Â÷ó¾ ¦Á측ɢì¸ø ¦Àýº¢¨Ä ±ÎòÐ즸¡ñÊÕó¾É÷. §¿¡ðÎôÒò¾¸ò¨¾ ±Îì¸ ¨À¢Ûû ¨¸¨Â Å¢ðÎ ÐலாŢ §À¡Ð §¿üÈ¢Ã× Ð÷¸¡ ¦¸¡Îò¾ «ó¾ இரண்டு ¦Ã¡ðÊò Ðñθû ¨¸Â¢ø ¾ðÎôÀð¼É. þÃñ¼¡ÅРӨȡ¸ «Åû ¾É측¸ ¨Åò¾¢ÕóÐ ¸¡¸¢¾ò¾¡ø ÁÊòÐ ¦¸¡Îò¾¢Õó¾¡û. ãýÚ Å£Î¸û ¾ûÇ¢ þÕ츢ýÈ «ó¾ ¦Ã¡ðÊ측Ãý ¾¡ý ¦¸¡Îò¾¢ÕôÀ¡ý. «Âø ¿¡ðÎ측Ãý. சொந்த நாட்டில் மனைவி மற்றும் ஒரு குழந்தையை Å¢ðΠŢðÎ þíÌ À¢¨ÆôÒ §¾Ê Åó¾¢Õப்பவன் என அம்மா சொல்லியிருக்கிறாள். காலை மாலையென இரு வேளைகளில் அவரகளது வீட்டை கடந்து தான் ரொட்டி வியாபாரத்துக்கு கிளம்பிச் செல்வான். º¢Ä ºÁÂí¸Ç¢ø Ð÷¸¡×ìÌ ஏதாவது º¡ôÀ¢¼ ¦¸¡Îத்துவிட்டுச் செல்வான். «Åý Ð÷¸¡×ìÌ ¦¸¡Îò¾ ¦Ã¡ðÊ ¾¡ý þýÚ ¾ÉìÌ ¸¡¨Ä ¬¸¡ÃÁ¡¸ô §À¡¸¢ÈÐ ±ý¦Èñ½¢ÂÅý Á¡Éº£¸Á¡¸ «ந்த அயல்நாட்டவÛìÌ ¿ýÈ¢ ÜȢŢðÎ, ÅÌôÀ¢§Ä§Â Ӿġž¡¸ ±Ø¾¢ ÓÊòРŢ¼ §ÅñÎõ ±ýÈ §Å𨸧¡Π±Ø¾ ¬ÃõÀ¢ò¾¡ý.

          º¢È¢Ð §¿Ãõ ¸Æ¢òÐ §ºÐ×ìÌ Àº¢ò¾Ð. ¦Ã¡ðÊத்துண்டு »¡À¸த்திற்கு Åó¾Ð. µö× §¿ÃòÐìÌ þýÛõ ´Õ Á½¢ §¿Ãõ þÕ츢ȧ¾. ¸¡¨Ä¢Öõ ´ýÚõ º¡ôÀ¢¼Å¢ø¨Ä. «õÁ¡ ¦ÀÕõÀ¡Öõ ¸¡¨Ä¢ø ÅÃ째¡ôÀ¢Ôõ «¾¢ø ¿¨ÉòÐ º¡ôÀ¢ÎžüÌ ¿¡ý¨¸óது உப்பு ¦Ã¡ðÊÔõ ¦¸¡ÎôÀ¡ள். Å£ðÊø ´ýÚõ þøÄ¡Å¢ð¼¡ø ÅÃ째¡ôÀ¢ ÁðÎõ ¦¸¡ÎôÀ¡ள். º¢Ä ºÁÂí¸Ç¢ø «Ð×õ ܼ þÕ측Ð. «ô§À¡¦¾øÄ¡õ Á¾¢Âõ Ũâø ÀðÊÉ¢¾¡ý. «õÁ¡ º¢Ä Å£டுகளில் வீட்டு §Å¨Ä ¦ºö¸¢È¡û. Á¡¨Ä¢ø ÅÕ¸¢ýÈ ¦À¡ØÐ º¢Ä ºÁÂம் அந்த வீட்டுக்காரர்கள் ²¾¡ÅÐ ¯½×ôÀñ¼í¸û ¦¸¡Îò¾¢Õó¾¡ø ¦¸¡ñÎ ÅÕÅ¡û. «ó¾î ºÁÂí¸Ç¢ø «ÅÛìÌõ Ð÷¸¡×ìÌõ ¿¢¨È§Šº¡ôÀ¢¼ ¸¢¨¼ìÌõ. அன்றைக்குக் கிடைத்த சம்பாதியத்தில் வருகின்ற போது சமைப்பதற்கும் ஏதாவது வாங்கி வருவாள் அம்மா. 

          ¬¸¢Å¢ð¼Ð. சாந்தா Ëîº÷ ¦¸¡Îò¾ À¡¼õ «¨Éò¨¾Ôõ ±Ø¾¢Â¡¸¢ Å¢ð¼Ð. «ÅºÃ «ÅºÃÁ¡¸ ¸ñ¸Ç¢ø ââô§À¡Î «Åâ¼õ §¿¡ðÎôÒò¾¸ò¨¾ ¦¸¡Îì¸ வகுப்பின் முன்புறமிருந்த அவரது மேசையை நோக்கிச் ¦ºýÈ¡ý.

“அங்கே வை!" அதட்டலோடு சாந்தா டீச்சர் ÜÈவிட்டு ¦¾¡¼÷óÐ ²§¾¡ ±Ø¾¢ì¦¸¡ñடிருந்தா÷. ¬º¢Ã¢¨Â ¾ý¨É ²¦ÈÎòÐõ À¡÷측¾¨¾க் ¸ñ¼ÅÉÐ Ó¸õ ²Á¡üÈò¾¡ø ÍÕí¸¢ÂÐ. §¿¡ðÎôÒò¾¸ò¨¾ ¨ÅòРŢðÎ «Å÷ Ó¸ò¨¾ §¿¡ì¸¢É¡ý. ÁüÈ Á¡½Å÷¸¨Çô §À¡Ä ±ý¨ÉÔõ À¡Ã¡ð¼ Á¡ðË÷¸Ç¡? §¿üÚ ராமு ӾĢø ¦ºöÐ ÓÊò¾¡ý ±ýÀ¾ü¸¡¸ ³óÐ ¿¢Á¢¼í¸û Ò¸úóÐ §Àº¢É£÷¸§Ç. þýÚ ¿¡ý ¾¡§É ӾĢø ÓÊò§¾ý? ´Õ ¿¢Á¢¼Á¡ÅÐ ...

          ÁüÈ Á¡½Å÷¸û þýÉÓõ ±Ø¾¢ì¦¸¡ñÎ ¾¡ý þÕó¾¡÷¸û. §ºÐ ¾ÉÐ இருப்பிடத்திற்கு திரும்பி À¡÷¨Å¨Â வகுப்புக்கு ¦ÅÇ¢§Â சுழலவிட்டாý. «§¾¡ ¦¾Ã¢¸¢ýȧ¾! ¬û ¿¼Á¡ð¼õ «¾¢¸மிருந்த «ó¾ ¿£ñ¼ º¡¨Ä? «¨¾க் ¸¼óÐ ´Õ ¨Áø àÃõ þ¼Ð Àì¸Á¡¸ நடந்து பின்னர் வலது புறமாக திரும்பி குறுகலான ஒரு பொந்தினுள் மேலும் ³óÐ ¿¢Á¢¼í¸û ¿¼óÐ ¦ºýÈ¡ø âø ¾ñ¼Å¡Çõ Åந்து விடுõ. «¾üÌப் Àì¸ò¾¢ø ¾¡ý «ÅÉРţΠþÕ츢ÈÐ.

         «õÁ¡ þó§¿Ãõ §Å¨ÄìÌப் §À¡Â¢ÕôÀ¡ள். þýÚ ¦¸¡ïºõ ¾¡Á¾Á¡¸ ¾¡ý ±ØóÐ §À¡Â¢ÕôÀ¡ள். «õÁ¡ ±ô¦À¡ØÐõ þôÀÊ ¾¡ý. þÃÅ¢ø «ôÀ¡Å¢¼õ ¿¢¨È «Ê Å¡í¸¢யிருந்தாø þôÀÊ ¾¡ý ¸¡¨Ä¢ø º£ì¸¢ÃÁ¡¸ ±Øó¾¢Õì¸ Á¡ð¼¡ள். ÅÄ¢§Â¡Î «Å÷¸ÙìÌô Àì¸ò¾¢ø ÍÕñÎ ÀÎத்திருôÀÅû àì¸õ ÅáŢð¼¡Öõ, ¸ñ¸¨Ç ÁðÎõ þÚ¸ ãÊ즸¡ñÎ ÀÎò¾¢ÕôÀ¡û. §¿üÚ «ôÀ¡¨Åò §¾Ê சிலர் மோட்டார் சைக்கிள்களில் Åó¾¢Õó¾É÷. மெல்லிய குரலில் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தனர். «Å÷¸ளிடமிருந்த சில À¡Ã¡í ¸ò¾¢¸ளையும், ¿£ñ¼ ¸õÒ¸ளையுõ À¡÷ò¾ சேதுவும் துர்காவும் ÀÂóது தான் §À¡யினர். புதிதாக நடப்பது அல்லவென்ற போதிலும் ஒவ்வொரு முறையும் இப்படித்தான் துணுக்குற்று ஒரு மூலையிலிருந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அவ்வேளையில் வீட்டில் அம்மா இருந்தால், இவர்களோடு சேர்ந்துக்கொண்டு அவளும் செய்வதறியாது கைகளைப்பிசைந்துக்கொண்டு நின்றிருப்பாள். நேற்று மாலை வந்திருந்தவர்களோடு வெளியே செல்ல எத்தனித்த «ôÀ¡, வீட்டின் பின்புறம் வைத்திருந்த பாராங்கத்தியை  ¦ÅÇ¢§Â ±Îò¾¡÷. 

        «¨¾ப்பற்றி §¸ð¸ப் §À¡ö ¾¡ý «õÁ¡×ìÌ §¿üÚ «ó¾ «Êயும் உதையும். வெளியே சென்ற அப்பா திரும்பி வரவேயில்லை. þýÚ ±ò¾¨É Á½¢ìÌ அம்மா ±ØóÐ §Å¨ÄìÌப் §À¡Â¢ÕôÀ¡ளோ ¦¾Ã¢ÂÅ¢ø¨Ä. §À¡யிருó¾¡ø, ±ô¦À¡ØÐõ §À¡Ä þó§¿Ãõ Ð÷¸¡ ¾É¢Â¡¸த் ¾¡ý வீட்டில் þÕôÀ¡û. இவனோ அம்மாவோ வருகின்ற வரையில் வீட்டு வாயிலில் உட்கார்ந்துக்கொண்டு காத்திருப்பாள். அக்கம் பக்கத்தில் இவளோடு விளையாடும் வயதில் யாருமில்லாததால், தனிமையிலேயே அவளது பொழுது கழியும். 

             பள்ளி µö× §¿ÃòÐì¸¡É Á½¢ «Êò¾Ð.

º¢üÚñÊî º¡¨ÄìÌ ¦ºøÄ¡Áø  தனது இருக்கையிலேயே «Á÷óÐì ¦¸¡ñÎ Ð÷¸¡ ¦¸¡Îò¾ «ó¾ þÃñÎ ¦Ã¡ðÊò Ðñθ¨Ç ¬Å§Ä¡Î º¡ôÀ¢ð¼¡ý. Àº¢ ºüÚ «¼í¸¢ÂÐ. À¢ÈÌ ÌÆ¡ÂÊìÌî ¦ºýÚ ÅÂ¢Ú Óð¼ ¾ñ½¢÷ ÌÊò¾¡ý. அவ்வப்பொழுது ¦Ã¡ðÊத்துண்டுகளை ¦¸¡Îக்கும் «ó¾ «Âø¿¡ðÎ측Ãனின் நினைவு எழுந்தது. ±ùÅÇ× ¿øÄÅý. ±ò¾¨É§Â¡ Ó¨È Ð÷¸¡×ìÌம் இவனுக்கும் அதுதானே Àº¢¨Âப் §À¡ì¸¢யிருக்கிறது.  

          Á½¢ Àò¾¨Ã. ¿ý¦¿È¢ôÀ¡¼õ ¬ÃõÀ¢ì¸¢ýÈ §¿Ãõ. ¬º¢Ã¢Â÷ þýÉÓõ Åá¾¾¡ø Á¡½Å÷¸û §Àº¢ì¦¸¡ñÊÕó¾É÷. §ºÐ ÅÆì¸õ §À¡Ä ±¾¢Öõ ¸ÄóÐ즸¡ûÇ¡Áø «Å÷¸¨Ç§Â À¡÷òÐ즸¡ñÎ þÕó¾¡ý. ÓýÒÈò¾¢ø «Á÷ó¾¢Õó¾ ராமு ¾ÉÐ «ñ½ý «¦Áâ측ŢĢÕóÐ «ÛôÀ¢Â ÒÐ ¨¸ì¸Ê¸¡Ãò¨¾ Àì¸ò¾¢ø þÕó¾ÅÉ¢¼õ ¸¡ðÊ즸¡ñÊÕó¾¡ý. þÃñÎ þÕ쨸¸ÙìÌ ÓýÀ¢Õó¾ ¸¡§Åâ, "§†Ã¢ §À¡÷ð¼÷" ¸¨¾ô Òò¾¸ò¨¾ ÀÊòÐ즸¡ñÊÕó¾¡û. §†Ã¢ ±ýÈ º¢ÚŨÉô ÀüÈ¢ய ஏழாவது ¿¡Åø «Ð. §Å¦È¡Õ Á¡½ÅÛõ «§¾ ¸¨¾ôÒò¾¸ò¨¾ ¾¡ý ¨ÅòÐ ÀÊòÐ즸¡ñÊÕó¾¡ý. þô§À¡¦¾øÄ¡õ Á¡½Å÷¸û ÀÄ÷ þó¾ì ¸¨¾¸¨ÇôÀüÈ¢ ¾¡ý §Àº¢ì¦¸¡û¸¢È¡÷¸û. இந்தத் தொடரில் இதுதான் கடைசிப் புத்தகமாம். þÅý ¾¡ý þýÛõ Ó¾ø Òò¾¸ò¨¾ì ܼ ÀÊì¸Å¢ø¨Ä. ÀÊì¸ §ÅñÎõ ±ýÚ ¬வலில் ÀûÇ¢ áø ¿¢¨ÄÂò¾¢ø பலமுறை §¾Ê ஏமாந்திருக்கிறான்.

          §†Ã¢ §À¡÷ð¼ÕìÌ ÀÄ Áó¾¢Ãí¸û ¦ºö ¦¾Ã¢ÔÁ¡§Á. ±ÉìÌ ÁðÎõ «Å¨Éô§À¡Ä Áó¾¢Ãõ ¦¾Ã¢ó¾¢Õó¾¡ø ... ±ýÉ ¦ºö¾¢ÕôÀ¡ö? ÁÉõ §¸ð¼Ð. Å£ðÊø «ýÈ¡¼õ Å¢ü¨È ¿¢ÃôÀ ãýÚ §Å¨Ç §º¡Ú? Ð÷¸¡×ìÌ ÒÐ ÒÐî ºð¨¼¸û? «õÁ¡Å¢ý Ó¸ò¾¢ø Á£ñÎõ «ó¾ô À¨Æ Òýɨ¸? கத்திகளுடன் பயப்படும்படியான தோற்றமுடையவர்களை வீட்டிற்குள் கொண்டுவராத அம்மாவை அடிக்காத அப்பா? 

          ÀûÇ¢ §¿Ãõ ÓÊžüÌ þýÛõ ãýÚ À¡¼í¸û ¾¡ý þÕó¾É. ¸¡¨Ä §¿Ãò¾¢ø Ð÷¸¡ ¦¸¡Îò¾ ¦Ã¡ðʸ¨Ç º¡ôÀ¢ð¼¾¡ø, «ÅÛìÌ þýÉÓõ Àº¢¦ÂÎ측Áø þÕó¾Ð. À¡¼ò¾¢ø ¸ÅÉõ ¦ºÖò¾¢ì¦¸¡ñÎ Åó¾¡ý. ¨¸¸û þÂó¾¢Ã š츢ø ±Ø¾¢ì¦¸¡ñÊÕì¸, ÁÉõ Á¡ò¾¢Ãõ Á£ñÎõ Á£ñÎõ «õÁ¡Å¢¼ம் ¦ºøŨ¾ மாத்திரம் ¾Îì¸ ÓÊÂÅ¢ø¨Ä.

          À¡Åõ «õÁ¡. þó¾ ÅÕ¼õ Ó¾ø ¾¡ý «õÁ¡ ¿¡û ÓØì¸ பல ţθǢø மிகக் குறைந்த கூலிக்கு §Å¨Ä ¦ºöÐ «ÖòÐô§À¡ö Á¡¨Ä¢ø ţΠ¾¢ÕõÒ¸¢È¡û. þó¾ ÅÕ¼ò¾¢Ä¢ÕóÐ ¾¡§É «ôÀ¡×õ ÌÊì¸ ¬ÃõÀ¢òÐ, ¸ñ¼Å÷¸§Ç¡Î ÀƸ¢ì¦¸¡ñÎ, «õÁ¡Å¢¼õ ´Øí¸¡¸ À½õ ¦¸¡ÎôÀ¨¾Ôõ ÁÈóÐ §À¡ö Å¢ðÊÕó¾¡÷? ¬ÃõÀò¾¢ø இரண்டு வீடுகள் தள்ளி குடியிருந்த ´Õ À¡ðÊ¢¼õ Ð÷¸¡¨Å Å¢ðΠŢðÎ §Å¨ÄìÌî செல்வாள் «õÁ¡. þ¨¼Â¢§Ä «ó¾ô À¡ðÊ þÈóÐ §À¡¸§Å ŢΞüÌ §ÅÚ þ¼Á¢øÄ¡Áø §Å¨Ä À¡÷츢ýÈ Å£Î¸ÙìÌ Ð÷¸¡¨ÅÔõ ÜðÊî ¦ºýÈ¡ள். ¿¡Ç¨¼Å¢ø Å£ðÎ측Ã÷¸û Ó¸ò¨¾î ÍÆ¢ì¸, §ÅÚ ÅƢ¢øÄ¡Áø அவளை ¾É¢Â¡¸ Å£ðʧħ ŢðΠŢðÎ ¦ºøÄ ¬ÃõÀ¢ò¾¡ள். Ð÷¸¡×ìÌ þó¾ ÅÕ¼õ ²Ø ž¡¸ þÕó¾¡ø ÀÚ¢ø¨Ä ±ýÚ º¢Ä §Å¨Ç¸Ç¢ø §ºÐ×ìÌத் §¾¡ýÚõ. «ÅÙõ ¾ýÛ¼ý ÀûÇ¢ìÌ ÅÃÄ¡õ «øÄÅ¡. ¸¼ó¾ ¿¡ýÌ Á¡¾í¸Ç¡¸§Å ¸¡¨Ä¢ĢÕóÐ À¢üÀ¸ø ´ýȨà Á½¢ Ũâø இவன் வருகின்ற வரையில் Ð÷¸¡ ¾É¢Â¡¸த் ¾¡ý Å£ðÊø þÕ츢ȡû.

          þô§À¡Ð ¬í¸¢ÄôÀ¡¼õ ¿¼óÐ즸¡ñடிÕó¾Ð. º¢ÚÅ÷¸ÙìÌ ±¾¢Ã¡¸ þ¨Æì¸ôÀÎõ ¦¸¡Î¨Á¸¨Çô ÀüȢ Àò¾¢யைô ÀÊòРŢðÎ ¦¾¡¼÷óÐ ÅÕõ §¸ûÅ¢¸ÙìÌ À¾¢ø «Ç¢ì¸ §ÅñÎமென்றார் ¬º¢Ã¢Â÷ ºñÓ¸õ. «õÁ¡ì¸ÙìÌ ±¾¢Ã¡¸ þ¨Æì¸ôÀÎõ ¦¸¡Î¨Á¸¨Çô ÀüÈ¢¦ÂøÄ¡õ ²Ðõ ±Ø¾ Á¡ð¼¡÷¸Ç¡, §ºÐÅ¢ý ¯ûÁÉõ §¸ð¼Ð.  

          "º¢òÃŨ¾ þÃñΠŨ¸ôÀÎõ. ´Õ º¢ÚÅý «øÄÐ º¢ÚÁ¢ ¯¼ÄÇÅ¢Öõ ¦¸¡Î¨Á ÀÎò¾ôÀ¼Ä¡õ. ÁÉò¾ÇÅ¢Öõ ¦¸¡Î¨Á ÀÎò¾ôÀ¼Ä¡õ. ž¢ø ãò¾Å÷¸û ¾¡ý «Å÷¸ÙìÌ þó¾ þÃñÎõ ²üÀ¼¡¾ Åñ½õ காக்க §ÅñÎõ," Àò¾¢¨Â ஒட்டி ஆசிரியர் கூறியதைக் கேட்டவன் ஒரு வரட்டுô Òýɨ¸யை உதிர்த்தான் . «õÁ¡வையே «ôÀ¡ காக்க மாட்டென்கிறார் இதில் பிள்ளைகளையா அவர் போலுள்ளவர்கள் காப்பார்கள்? §ÅüÚ ¿¡ð¼ÅÉ¡É «ó¾ ¦Ã¡ðÊ측Ãý தன்மீதும் Ð÷¸¡ Á£Ðம் ¸¡ðθ¢ýÈ «ó¾ ¦¸¡ïº ¿ïº «ýÒ Ü¼ «ôÀ¡Å¢¼õ ¸¡½ÓÊž¢ø¨Ä§Â.

Ð÷¸¡ þô¦À¡ØÐ ±ýÉ ¦ºöÐ ¦¸¡ñÊÕôÀ¡û? Àì¸òРţθǢø î¢Ú À¢û¨Ç¸û ¡áÅÐ þÕó¾¡Öõ ÀÚ¢ø¨Ä, Å¢¨Ç¡ÎžüÌ ¬Ç¡ÅÐ þÕôÀ¡÷¸û. ±ø§Ä¡Õõ ¦ÀâÂÅ÷¸Ç¡¸ þÕ츢ȡ÷¸û, §Å¨ÄìÌ §À¡¸¢ýÈÅ÷¸û. பûÇ¢ Å¢ðÎ தான் ÅÕ¸¢ýÈ Å¨Ã¢ø «Åû எப்பொழுதும் காத்திருக்க வேண்டியிருகிறது. இன்றைக்கு வீட்டில் அவள் சாப்பிடுவதற்கு ஏதுமிருக்கிறதா தெரியவில்லை. நேற்று இரவிலிருந்து ஏதும் மிஞ்சியிருந்தால் அம்மா எடுத்து வைத்திருப்பாள். ஒரு வேளை ரொட்டிக்காரன் காலையில் போகும்போது துர்காவிடம் சாப்பிட ஏதாவது கொடுத்திருப்பானோ? எப்போதும் விற்காமல் மீதமிருந்ததை தான் மாலையில் அவனது வீட்டிற்கு போகும்வழியில் கொடுத்துச் செல்வான். இன்று காலையிலேயே ஒரு வேளை...அம்மா சென்ற பிறகு...

          Á¢ýÉø ¸£üÚ §À¡Ä சேதுவின் ÁÉò¾¢§Ä ஒரு நெருடல். ஏனென்று தெரியவில்லை. புத்தகத்தில் என்ன எழுதிக்கொண்டிருக்கிறோம் எனத்தெரியாமல் ஏதோ கிறுக்கிக்கொண்டிருந்தான்.

சென்ற வாரம் ஒருநாள் சேது பள்ளி விட்டு வீட்டிற்கு சென்ற போது துர்கா þÃñÎ Å¡¨ÆôÀÆí¸ளையும் ஒரு ரொட்டியும் வைத்திருந்தாள். காலையில் ரொட்டிக்காரன் கொடுத்ததாம். மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு அவள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். “நீ வந்தோன்ன ஒன்னா சாப்பிடலாம்னு வெச்சிருந்தேன்,” கூடுதல் உணவு கிடைத்துவிட்ட மகிழ்ச்சி அவள் முகத்தில்.

  சேதுவுக்கு அதற்கு மேலும் இருப்புக்கொள்ளவில்லை. ¦Àýº¢¨Ä ¾¼¡¦ÃÉ §Á¨º Á£Ð §À¡ð¼Åý, ¿¡ü¸¡Ä¢¨Â §Å¸Á¡¸ À¢ý§É ¾ûǢɡý. ¾ûǢ §Å¸ò¾¢ø «Ð ¸£§Æ Å¢Øó¾Ð. ¬º¢Ã¢Â÷ Ó¸ò¾¢ø «¾¢÷! ÅÌôÒ Á¡½Å÷¸û º¢Ä÷ ¦ÅÌñÎ §¿¡ì¸¢É÷. º¢Ä÷ º¢Ã¢ò¾É÷. þÅý ¡¨ÃÔõ ²¦ÈÎòÐ À¡÷ì¸Å¢ø¨Ä. §Á¨º §Áலிருó¾ Òò¾¸í¸¨Ç Òò¾¸ô¨À¢ø §Å¸Á¡¸த் ¾¢½¢ò¾¡ý. ¾ý¨É §¿¡ì¸¢ §¸ûÅ¢ìÌÈ¢§Â¡Î ÅóÐ ¦¸¡ñÊÕó¾ ¬º¢Ã¢Â¨Ã ´Õ Ó¨È, ´§Ã ´Õ Ó¨È ²¦ÈÎòÐ §¿¡ì¸¢ÂÅý, ÅÌô¨À Å¢ðÎ §Å¸Á¡¸ µ¼ò ¦¾¡¼í¸¢É¡ý. «ô§À¡Ð ¾¡ý ´Õ Å¡¸Éõ ÀûÇ¢¨Â Å¢ðÎ ¦ÅǢ¡¸¢ì¦¸¡ñÊÕó¾Ð,  திறந்திருந்த வேலியை §Å¸Á¡¸க் கடந்து ¦ÅÇ¢§ÂȢɡý. நன்னெறி ¬º¢Ã¢Ââý ¸ò¾ø ¸¡Ð¸ÙìÌக் §¸ðடும் கேட்காதது போல ஓடினான். 

          Ð÷¸¡ þÉ¢§Áø ¾É¢Â¡¸ வீட்டில் þÕì¸ §Åñ¼¡õ எனத்தோன்றியது.

          "µö!" àÃòதில் ¬º¢Ã¢Ââý ÌÃø இன்னமும் கேட்டது. நெரிசல் மிகுந்த சாலையைக்கடந்து இடதுபுறமாகத் திரும்பி ஓட்டமும் நடையுமாக செல்ல ஆரம்பித்தான். ஒரு மைல் போகவேண்டும்.  

          Ð÷¸¡¨Å þÉ¢§Áø ¾É¢Â¡¸ þÕì¸ வேண்டாமென உள்மனதிலிருந்து மீண்டும் ஒரு குரல். பள்ளிக்கு தன்னுடனேயே கூட்டிவந்து வேலிக்கு வெளியே பெரிய மர நிழலில் விளையாடச் சொல்ல முடியாதா? அம்மா விடுவாளா?   

          þÉ¢ âø ¾ñ¼Å¡Çò¨¾ ¾¡ñÊÉ¡ø §À¡Ðõ, ţΠÅóРŢÎõ. ÁñÏõ º¸¾¢ÔÁ¡¸ இருந்த நிலப்பரப்பில் Òò¾¸ô¨À¢ý À¡Ãõ ÓШ¸ «Øந்த µடத்துவங்கினான்.  தான் சீக்கிரமாக வருவது துர்காவுக்கு தெரியாது. இப்போது என்ன செய்துக்கொண்டிருப்பாள்?

          «§¾¡ ţΠÅóРŢð¼Ð!

          ÅÆì¸õ §À¡Ä "«ñ§½" ±É Ð÷¸¡ ஓடிவந்து தோளிலிருக்கும் அவனது பேக்கை எடுக்க முயற்சிப்பாள். இன்று அவன் சீக்கிரமாக வருவான் என அவளுக்குத் தெரியாதே.

         “துர்கா!” உரக்க அழைத்தான்.

         அவள் வரவில்லை.

          Å£ðÊý முன்புறம் அவனது பார்வை ஓரிடத்தில் ¿¢¨ÄÌò¾¢ ¿¢ýÈÐ. «í§¸ ¿£Ä Å÷½ò¾¢ø ¨¿óÐ §À¡É þÃñÎ º¢Ä¢ôÀ÷¸û. «ÅüÚìÌû ÓÃðÎ측ø¸¨Ç ¾¢½¢òÐ즸¡ñΠ޸¡ÃÁ¡ö «ó¾ ¦Ã¡ðÊ측Ãý.